Stan sieci, instalacji i obiektów w jednym miejscu, od przeglądu okresowego po odbiór naprawy

Maszty, wieże, kominy, chłodnie kominowe, zbiorniki, mosty, zapory i konstrukcje wsporcze to obiekty budowlane, więc podlegają okresowym kontrolom stanu technicznego z art. 62 Prawa budowlanego. Od 1 stycznia 2027 roku książki obiektów budowlanych prowadzi się wyłącznie w systemie c-KOB. Portal SkySnap nie zastępuje c-KOB. Daje Ci materiał, który do niej trafia: aktualne zdjęcia, termogramy i opis usterek z lokalizacją na konstrukcji.

Inspektor dostaje widok obiektu z każdej strony, zanim na niego wejdzie. Wie, gdzie patrzeć. Ty dostajesz protokół oparty na tym, co widać z powietrza, a nie tylko na oględzinach z poziomu gruntu.

Linia WN, gazociąg czy wał przeciwpowodziowy to dziesiątki kilometrów w trudnym terenie. Obchód pieszy albo przelot śmigłowcem daje notatki, a nie dane. Z nalotu dronem powstaje ortofotomapa i model pasa trasy, na którym widać roślinność zbliżającą się do przewodów, prace ziemne w strefie rurociągu, osuwiska, przecieki i ubytki korpusu wału.

Każde zdarzenie dostaje punkt z lokalizacją na trasie. Kolejny nalot pokazuje, czy sytuacja się zmienia. Po powodzi albo wichurze oceniasz stan całego odcinka z powietrza, zanim wyślesz ludzi w teren.

Ile anten wisi na maszcie i na jakiej wysokości? Ile izolatorów trzeba wymienić na odcinku linii? Co stoi na stacji, ile jest zbiorników w bazie paliw i w jakim są stanie? Na modelu 3D i ortofotomapie każdy element dostaje punkt z lokalizacją, zdjęciem i opisem. Liczysz je, mierzysz i eksportujesz listę do CSV, gotową do Twojego systemu asset management albo GIS.

Inwentaryzacja robiona raz staje się bazą. Każdą kolejną inspekcję porównujesz z nią, więc od razu widać, co się zmieniło: nowa antena, brakujący element, postępująca korozja.

Anomalia termiczna na złączu, izolatorze, aparaturze stacji, panelu albo magistrali ciepłowniczej jest widoczna razem ze zdjęciem detalu i kontekstem, więc łatwiej ocenić pilność naprawy. Porównanie z poprzednim przeglądem oddziela usterki nowe od znanych i stabilnych.

Ekipę kierujesz tam, gdzie usterka rośnie między przeglądami. Wyłączenia i postoje planujesz wtedy, gdy naprawdę są potrzebne, a nie po to, żeby w ogóle zobaczyć problem.

Przed postojem bloku, modernizacją stacji albo remontem zbiornika wiesz, co jest do zrobienia i gdzie. Mierzysz na modelu powierzchnie powłok, wysokości i odległości, i eksportujesz zakres do PDF albo CSV. Zapytanie ofertowe wysyłasz z konkretnym zakresem.

Wykonawcy dostają dostęp gościnny do tego samego materiału, więc oferty da się porównać. Po pracach kolejny nalot pokazuje stan po naprawie. Odbiór opierasz na datowanych zdjęciach, a nie na protokole z deklaracją wykonawcy.

Wichura, oblodzenie, powódź, pożar albo uderzenie pioruna. Każdy kolejny nalot to nowa warstwa danych, więc masz stan obiektu sprzed zdarzenia i możesz go porównać ze stanem po nim. Ubezpieczyciel, rzeczoznawca albo audytor dostaje dostęp do tych samych danych.

Po zdarzeniu oceniasz zasięg uszkodzeń z powietrza, zanim wyślesz ludzi na niestabilny obiekt albo podmyty wał.

W Portalu każda przestrzeń danych (site) jest osobna. Wszyscy, którym ją udostępnisz, widzą jej całą zawartość, i nic poza nią. Wykonawca jednego regionu nie zobaczy danych innego.

Obiekty grupujesz po regionach, trasach, zakładach albo typach konstrukcji. Dla portfeli setek obiektów przygotowujemy konfigurację indywidualną.

Wyłączenie linii, postój instalacji, podnośnik albo alpinista kosztują, zanim ktoś w ogóle zobaczy problem. Dron zbiera dane w jednym nalocie, bez wchodzenia na konstrukcję, bez wchodzenia w strefę zagrożenia wybuchem i bez zatrzymywania pracy obiektu. Ludzi wysyłasz dopiero wtedy, gdy wiesz, co i gdzie naprawiać.

Raport PDF to dopiero początek. W Portalu każda usterka z raportu jest osobnym punktem na modelu obiektu, z klasą istotności, zdjęciem i opisem. Filtrujesz je po obiekcie, elemencie albo istotności. Lista usterek staje się planem prac utrzymaniowych, a nie plikiem w skrzynce mailowej.

Przy usterce zespół rozmawia w komentarzach. Inżynier eksploatacji dopisuje pytanie, wykonawca odpowiada zdjęciem po naprawie, inspektor potwierdza, że temat zamknięty. Kiedy zmienia się wykonawca albo osoba odpowiedzialna za region, nowa osoba dostaje dostęp i widzi całą historię.